شمعی و ... سخنی و ... گامی و ...

باسمه تعالی

در ضرورت برگزاری همایش

آسیب شناسی تشکل های صنفی فرهنگیان

اندیشه برگزاری همایشی جهت آسیب شناسی تشکل های صنفی فرهنگیان حاکی از نیازبه برون رفت از شرایطی است که در آن توان و انرژی تشکل هاصرف اقدامات پرهزینه و کم نتیجه می شود . بخشی از زمینه ها ، دلایل وضرورت های برگزاری این همایش به صورت نشست غیررسمی تشکل های صنفی فرهنگیان به شرح ذیل است :

1 - فرهنگیان شاید تنها قشر از کارمندان دولت هستند که به دلیل حجب و حیا ونیز کف نفس و کثرت تعداد علی رغم ایفای نقش عمده دردوران انقلاب ،جنگ و… مورد کم توجهی قرار داشته اند .

2 - ظهور تقریبا هم زمان تشکل های صنفی فرهنگیان درسراسر کشورنشانه هایی از وضع نابهنجار "فرهنگ و فرهنگی " و نیاز به تغییرات اساسی بود . دراین میان فعالان صنفی به عنوان  صادق ترین و سالم ترین قشر از فرهنگیان به خاطر دغدغه ها ونگرانی ها و به امید رساندن صدای فرهنگیان به دولت مردان و ایجاد تحول در اوضاع فرهنگیان به فعالیت پرداختند.

3 - تعامل تشکل های صنفی با دولت هیچگاه سامان نیافت و بی مهری ها و بی توجهی ها به فرهنگیان عیان بودو هیچ بخشی از دولت با آنها وارد تعامل نشد لذا بنابه شرایط تشکل ها برای رساندن صدای اعتراض خود به روش های جاافتاده سنتی جامعه دست زدند و حمایت بدنه آ.پ ازتشکل های صنفی خود بیانگر بحران دربدنه آ.پ بود .

4 - ادامه اعتراضات درقالب گرد هم آمدن درمقابل یا داخل ادارات و سازمان ها ، نیروهای امنیتی را به مقابله با تشکل ها به روشهای معمول و سنتی ( دستگیری و زندان ) کشاند .و البته دولت در بخشی از تدابیر خود به افزایش هایی تن داد که نمی توان ازآنها چشم پوشی کرد اما به دلیل "تدریج" ، "معارضه "  ، "افزایش ناکافی " ، تبلیغات فراوان در بیرون ، و آمیختن آنها با ارتقاء شغلی ، ارزشیابی شغلی و... در داخل ، حلاوت آن را از بین برد و اثرات ناچیزی بر روحیه و برداشت فرهنگیان گزارد یعنی این احساس که    " تمامی مطالبات بر سر جای خود است " ادامه یافت .

5 - تشکل های صنفی زخم خورده از برخورد های امنیتی به دلیل عدم وجود فرصتی برای اندیشیدن و جمع بندی در نشست های کوتاه و شش ماه یک بار و "غلبه انفعال " نسبت به فشارهای اعمال شده ، تنوع موضوعات ، و عدم تماس های منظم و مستمر ، امکان نقد و بررسی تصمیمات ، بیانیه ها و اقدامات و نتایج حاصله را نداشته اند و به همین دلیل توسل به روش های سابق ، بیانیه های ناهمخوان و نامنسجم ، تصمیمات پر تلاطم و سرانجام بی حاصل و ناکارآمد هنوز ادامه دارد.

6- راه برون رفت از این شرایط چیست ؟

الف : وجود وحضور تشکل های صنفی اساسا امر مثبت و فرصتی برای بهبود شرایط فرهنگیان است.

ب:  بهبودشرایط فرهنگیان نکته ی پایه ای برای توفیق در امر تربیت نسل آینده است . متاسفانه امر تربیت فروگزار شده و فراموش شده است (– علیرغم همه اهمیت و تبلیغات پیرامون آن -)  و امروزه عملا بی متولی است و دلیل محکم آن محصولاتی است که آن را به عینه می بینیم . وضعیت نسل امروز جای نگرانی جدی دارد که با تبلیغات و با معاونت پرورشی حل نمی شود. نیروی عظیم و با انگیزه ی فرهنگی می خواهد رسالت ما پرداختن به همین امر تربیت است . اما واقع امر این است که دیری است جامعه پذیری و فرهنگ پذیری ( در مفهوم جامعه شناسی آن ) یا متوقف است و یا روبه افول و نابهنجاری . دیری است  که سیاست ها وزندگی  "باری به هرجهت " تمام اندام های فرهنگی جامعه و منجمله آموزش و پرورش را فرا گرفته است و دیری است که دیگر نمی توان میان نگاه فرهنگی و نگاه امنیتی تمیز قایل شد ، ودیری است که حاشیه جای متن را گرفته و متن فراموش شده است.

ج:   بعلاوه تشکل های صنفی فرهنگیان توان بالقوه بالایی درجهت رفع مشکلات و معضلات وزارت بزرگ آموزش وپرورش را نیزدارد که تاکنون مورد توجه قرار نگرفته است .

د:       به نظر می رسد نه باسیاست های نخ نماشده ی دولتی و نه با روشهای تکراری تشکلهای صنفی مشــــکلی از فرهنگیان و وزارت متــــبوع حل نمی شود .

هـ: به نظر می رسد فراهم آوردن امکان وفرصتی مناسب – به دور از تعجیل ها ودغدغه ها – بطور مستمر و به کرات وطولانی ، برای بررسی ونقد گذشته برای تحلیل واقعیت ها ، شرایط و ضرورت ها جهت تصمیم گیری ، برنامه ریزی و اقداماتی با صدمه و اشتباهات کمتر و نتیجه و دستاوردهای بهتر و دستیابی به تعاملی که درآن بهره مندی دوسویه فرهنگیان و ملت بزرگ ایران هردو از منافع آن بهره مند شوند ضرورتی بدیهی و بی نیاز از اثبات دارد .

و:   حرکت عدالت طلبانه فرهنگیان اگر نتواند موانع غیر منعطف فرا روی خود را پشت سر گذارد بار دیگر از جای دیگر به شکلی متفاوت مجددا بروز خواهد کرد و فراموش نکنیم که رضایت شغلی امری فراگیرتر از امور معشیتی صرف است . یادمان باشد که تاکنون از سوی فرهنگیان هیچ شعار و حرکت  نا بهنجارو غیرصنفی دیده نشده ، پس چه جای این دارد که نگران !!! باشیم .

ز:   آسیب شناسی امری مهم و به غایت دشوار ونیازمند بحث های طولانی و مستمر است زیرا نیازمند شکستن قالب های فکری و ذهنی  است وبه نظر می رسد شرایط عینی و ذهنی امروز آماده تر از همیشه برای پرداختن بدان است .

مساعدت و تعامل همکاران و تشکل ها در این باب ، استفاده از فرصت هایی اند که به تعبیر حضرت علی (ع) همچون ابر بهاری زود گذرند وجای مسرت خواهد بود ضمن همکاری در بحث آسیب شناسی بتوانیم در بجنورد در برپایی نخستین همایش در این باب،  گام نخست ومهمی برداریم. در نوشته ی بعدی محورهای این بحث (کمیته های پیشنهادی برای همایش پیشنهادی) را خواهیم آورد.